Waarom ik alleen in de paar winnaars beleg

Ik begon in november 2026 met beleggen. De eerste vraag die ik mezelf stelde was simpel: waarom zou ik niet gewoon de hele markt kopen? Het eerlijke antwoord is dat dat voor de meeste mensen de beste keuze is. Daarom gaat de helft van mijn geld ook gewoon naar de S&P 500.

Met de andere helft probeer ik iets anders. En ik laat elke maand zien of het werkt.

De beurs heeft weinig winnaars

Professor Hendrik Bessembinder rekende uit dat ongeveer 4% van alle Amerikaanse aandelen sinds 1926 alle netto vermogensgroei van de beurs heeft opgeleverd. De rest deed samen niet beter dan staatsobligaties. Een index werkt omdat je die 4% automatisch bezit. Wie zelf aandelen kiest, moet ze vinden.

Veel markten hebben ook weinig winnaars

Waar zitten die 4%? Vaak in markten waar maar plaats is voor een paar spelers.

Bijna elke kaartbetaling loopt via twee bedrijven. Bijna elke obligatie krijgt een rating van twee bedrijven. Alle machines voor de nieuwste chips komen van één bedrijf.

Zulke bedrijven hebben iets wat economen prijszettingsmacht noemen. Ze kunnen hun prijzen verhogen zonder klanten te verliezen, omdat er geen echt alternatief is. Je ziet het in hun cijfers: Visa houdt bijna de helft van zijn omzet over als vrije kasstroom, ASML verdient op zijn kapitaal rendementen die de meeste bedrijven nooit halen.

Mijn verdeling

• 50% S&P 500 via SXR8, de iShares-ETF die dividenden herbelegt.
• 40% weinig winnaars: monopolies, duopolies en oligopolies met hoge marges, hoog rendement op kapitaal en groeiende omzet.
• 10% toekomstige winnaars: kleinere, winstgevende groeiers die de reuzen van morgen kunnen worden.

De regel die me eerlijk houdt

Een goed bedrijf is niet altijd een goede belegging. Wie te veel betaalt, haalt een matig rendement uit een topbedrijf. Daarom koop ik in twee stappen:

1. Kwaliteit: domineert het bedrijf zijn markt, met hoge marges, veel kasstroom en groeiende omzet? Zo niet, dan valt het af.
2. Prijs: staat de koers-winstverhouding minstens 15% onder het eigen 5-jaarsgemiddelde van het bedrijf? Dan zit het in de koopzone.

Staat niets in de koopzone, dan koop ik de S&P 500. Zo wint de index altijd als ik geen kans zie.

Eén kanttekening: het 5-jaarsgemiddelde bevat 2021, toen aandelen uitzonderlijk duur waren. Daardoor staan nu opvallend veel kwaliteitsbedrijven in de koopzone. Ik kijk daarom altijd ook naar de reden van een lage koers. Novo Nordisk is goedkoop, maar dat komt doordat Eli Lilly marktaandeel wint en de prijzen in de VS dalen. Dat is geen koopje, dat is een probleem.

Waarom publiek?

Omdat het makkelijk is om alleen je winnaars te tonen. Ik doe het omgekeerd: elke maand de stand tegen de S&P 500, ook als ik achterloop. Na een paar jaar weten jij en ik of deze aanpak meer oplevert dan gewoon de index kopen.

Op dit moment bezit ik alleen SXR8. De eerste aankoop buiten de index volgt zodra een bedrijf van mijn shortlist in de koopzone staat en ik het onderzoek heb afgerond. Elke week verschijnt hier een artikel over één bedrijf.